فرات ، عباس عباس فرات فرزند آقا محمد كاظم ، در سال 1273 خورشيدى در يزد متولد شد . پس از فراگيرى علوم قديم در موطن خود و در اصفهان به تهران آمد و وارد مدرسهء دار الفنون شد و به تحصيل فنون جديد پرداخت . ادبيات فارسى و عربى ، خط نستعليق و شكسته را به خوبى آموخت . مدتى در وزارت فرهنگ به تدريس اشتغال داشت سپس وارد ارتش شد و به انجام‌وظيفه پرداخت . در همهء انجمنهاى ادبى منعقد از سال 1300 خورشيدى ، جزو اعضاى هيئت رئيسه بود . مدتى معاون انجمن ادبى ايران ؛ رئيس انجمن ادبى تهران و عضو هيئت‌مديرهء انجمن دانشوران ايران بود . فرات درويش مسلك بود و طبع شعر داشت . اشعار به‌جا مانده از وى حدود 70 هزار بيت غزل ، قصيده ، تركيب‌بند ، مخمس ، قطعه ، ترجيع‌بند ، ماده تاريخ رباعى است . دو غزل زير نمونه‌اى از سروده‌هاى اوست : با همه جور و جفا باز دلم مايل تست * دل من مايل تو ، شاهد صادق ، دل تست گرچه جان در قدمت ريختم از راه نياز * باز جانا خجلم ز آنكه نه جان قابل تست دانهء مهر و وفا كاشته‌اى اى دل ليك * جور و بىمهريش از طالع بد حاصل تست اى كه ماندى به ره وصل دلا باعث آن * فكر و انديشهء بيجاى تو و باطل تست ديده بردوز از آن چشم پرافسون اى دل * زان كه نيك ار نگرى شيوهء او قاتل تست دانى اى آينهء دل زچه‌رو مهر رخش * در تو تابان نشود ؟ هستى تو حايل تست كه برد جان تو اى بحر جنون ز آنكه به طبع * پرتگاهى كه خطر زايد ازو ساحل تست بد مكن دل غم فردا مخور و باده بنوش * زان كه فردوس برين مسكن و هم منزل تست ره نبرديم اگر بر سر آن كوى فرات * اين قصور از دل پرمشغلهء غافل تست